"Ελένη" του Νίκου Γκατζογιάννη, 1985

 

Η «Ελένη» (1985) του σκηνοθέτη Peter Yates[1]

, είναι μια παραγωγή που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη. Εκεί ο συγγραφέας αναφέρεται στο πραγματικό περιστατικό της εκτέλεσης της μητέρας του από τον Δημοκρατικό Στρατό (Δ.Σ.Ε.)[2]. Η ταινία παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον τόσο γιατί ο Εμφύλιος παραμένει επίκαιρος στον δημόσιο λόγο όσο και γιατί ο συγγραφέας και γιος της ηρωίδας έζησε εκείνα τα γεγονότα. Τέλος, την επέλεξα επειδή παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα σημείωσε εκατομμύρια πωλήσεις ανά τον κόσμο, η ταινία στην Ελλάδα ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων ενώ ακόμη και μέχρι σήμερα δεν έχει προβληθεί από κάποιο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι.

 

Οι τοιχογραφίες του Ευρύτου στον δήμο Ελληνικού- Αργυρούπολης

    Σε αυτή την ανάρτηση επέλεξα να ασχοληθώ με ένα θέμα το οποίο νομίζω πως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αφενός είναι επίκαιρο και συνεπώς δεν έχει αναλυθεί διεξοδικά και αφετέρου πρόκειται για κάτι το οποίο – εξ όσων γνωρίζω- δεν συναντάται συχνά, ιδιαίτερα στον δημόσιο χώρο και στις υλικές μνημονικές αναπαραστάσεις. Αυτό είναι ένα σύμπλεγμα 12 τοιχογραφιών (γκράφιτι) ηρώων του 1821 που δημιούργησε ο νεαρός καλλιτέχνης Εύρυτος στους τοίχους του κολυμβητηρίου του δήμου Ελληνικού- Αργυρούπολης. Το έργο αυτό παρήγγειλε η δημοτική αρχή με αφορμή την επέτειο των 200 ετών από την έναρξη του Αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία.

 

Ένα βιβλίο, δύο (και περισσότεροι) κόσμοι

Μια μικρή κριτική σχετικά με 4 δημοσιεύματα που αφορούν το βιβλίο της συγγραφικής ομάδας της κας Ρεπούση.

«Ρεπούση». Προτού πληκτρολογήσει κανείς ολόκληρο το όνομα της καθηγήτριας του Α.Π.Θ., διαπιστώνει πως στη μηχανή αναζήτησης εμφανίζεται δίπλα στο όνομά της η λέξη «συνωστισμός». Το βιβλίο της ΣΤ΄δημοτικού του 2006-07[1], έμεινε στην ιστορία, όχι για την παιδαγωγική ή μη επάρκειά του, αλλά για το ότι κατάφερε να κινητοποιήσει ετερόκλητες ομάδες κάτω από ένα κοινό σκοπό που ήταν η απόσυρσή του αλλά και να διχάσει την ελληνική κοινωνία. Ο διχασμός αυτός αντικατοπτρίζεται στην αρθρογραφία της εποχής, ελάχιστο μέρος της οποίας επέλεξα να αναφέρω όπως [2]του δασκάλου δημοτικού Δημήτρη Νατσιού, και των καθηγητών πανεπιστημίου Κώστα Ζουράρι, Έφης Γαζή, και Έφης Αβδελά.

Ο Αθεϊστικός Υπαρξισμός και ο Ζαν Πωλ Σαρτρ. Ύπαρξη, Ουσία, Ελευθερία και συνέπειές της για την ανθρώπινη πράξη.

            Ο αθεϊστικός υπαρξισμός του Ζαν Πωλ Σαρτρ (J.P. Sartre 1905-1980) υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα κανενός και εφόσον εγκαταλείφθηκε στον κόσμο, παρά την θέλησή του, είναι απεριόριστα ελεύθερος. Μια ελευθεριά που είναι ταυτόχρονα προνόμιο και βάρος. Προνόμιο γιατί δεν οφείλει να δίνει λογαριασμό σε κανέναν για τις πράξεις του και βάρος επειδή με τις πράξεις του δεσμεύει όλη την ανθρωπότητα όντας απολύτως υπεύθυνος για τις αυτές. Αυτή η ευθύνη την οποία αντιλαμβάνεται το ελεύθερο υποκείμενο είναι φυσικό να του δημιουργεί το άγχος της ύπαρξης. Μιας ύπαρξης η οποία συναισθάνεται ότι το προνόμιο της ελευθερίας που της δίνει το δικαίωμα να δρα αυτόβουλα, συνοδεύεται και από τον ηθικό αντίκτυπο της κάθε πράξης του. Η απόλυτη ελευθερία λοιπόν συμβαδίζει με την απεριόριστη ευθύνη.

Εορτασμός των Χριστουγέννων. Η κοινωνική λειτουργία και οι στόχοι μιας επινοημένης παράδοσης.

Ο εορτασμός των Χριστουγέννων και τα έθιμα που συνοδεύουν εκείνες τις εορταστικές ημέρες είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας παράδοσης η οποία διαμορφώθηκε αρκετά πρόσφατα. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ο Άγιος Βασίλης με τη μορφή του Santa Claus ο οποίος μοιράζει δώρα στα (καλά) παιδιά και τα γλυκίσματα είναι οι πρωταγωνιστές των ημερών. Όλα τα παραπάνω καθιερώθηκαν μόλις λίγες δεκαετίες νωρίτερα στη σύγχρονη Ελλάδα παρόλο που στις αντιλήψεις μας φαντάζουν να έρχονται «από ανέκαθεν».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΤΟΥ 5ου GAY PRIDE

Όσον αφορά το θέμα που προέκυψε με αφορμή την αφίσα του 5^ου  Gay Pride που διεξάγεται στην πόλη μας και τη μήνυση που κατέθεσε ο -κατά δήλωσή του- ναζί και φασίστας, Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος η άποψή μου είναι η εξής: